“Jauh pandang Paklong. Kuat menung nampak. Apa hal tu?”
“Eh, engkau Jes (baca: Aziz). Ha.. duduk, duduk. Engkau dari mana pula ni? Petang baru nampak batang hidung,” kata Paklong yang tengah duduk-duduk di bangku bawah pokok belimbing samping rumahnya. Petang Ahad, seperti biasa Paklong rutin bersih-bersih halaman rumah, memanjakan bermacam pokok dan tanamannya.
“Inilah Paklong. Kais sana, kais sini. Cari makan lah pula.”
“Kerja engkau hari tu cam mana?” tanya Paklong.
“E eh Paklong ni. Pakai bertanya lagi. Kan dua hari lepas saya dah cakap. Kena pecat. Istilah kata dia orang: dirumahkan. Dari mana pula datangnya. Kalau dirumahkan, nak makan apa anak bini… Maka tak suudah,” kening Aziz sedikit berkedut.
“Ho oh he.. terlupa pula aku.”
“Ha.. yang Paklong kuat tenung tadi apa kisah?” tanya Aziz.
“Oohh.. itu. Paklong tengah risau.”
“Risau apa Paklong?”
“Sesat,” jawab Paklong singkat.
“Apa yang sesat Paklong?” Aziz penasaran.
“Banyak sangat yang sesat. Engkau tengok dekat dalam tipi tu. Macam-macam kelaku manusia ni. Ada jalan yang lurus, dia berbelok-belok. Udah dibuat jalan dek Tohan, dia buat jalan sorang. Masuk lokap, dah keluar..e eh, dia nak buat lagi. Degil betul.”
“Degil cam mana Paklong?”
“Kepala hotak dia tu degil betul. Hantu belau, setan jembalang dah bersarang dalam kepala dia agaknya,” jawab Paklong, sambil merubah posisi duduk. Kaki kiri dilipatnya tegak, lutut hampir sejajar bahu. Kaki kanan pula dibiarnya terjungkai.
“Biarlah dia orang tu Paklong. Asal tak ganggu kita..sudahlah.”
“Tapi ini bukan soal ganggu tak ganggu,” bantah Paklong.
“Jadi?”
“Ini masa’alah kepala hotak dia orang tu. Macam lah dia orang tu hebat sangat. Engkau tahu tak Jes?” Paklong agak geram.
“Tak.”
“Iyalah, belum aku bagi tahu lagi.”
“Ha.. apa Paklong?” tanya Aziz ingin tahu.
“Cuba engkau tengok betul-betul. Semua yang sesat-sesat tu dari mana awalnya?” lagak Paklong memulai keletahnya.
“Dari mana Paklong?” Aziz matan mendengar Paklong.
“Dari mimpi. Semua mengaku dapat mimpi. Iyalah, mimpi seolah dia orang tu diangkat atau ditabalkan menjadi nabi, rasul, menjadi malaikat atau entah apa lagi. Padahal apa? Sebelum tido, apa dia orang tu baca doa? Basuh tangan, cuci kaki? Cuba engkau jawab,” desak Paklong.
“Mana lah saya tahu, Paklong,” jawab Aziz ringan.
“Ha.. sama. Paklong pun tak tahu. Bercakap soal mimpi, Paklong pun pernah mimpi,” gatal tekak Paklong nak lanjutkan keletahnya.
“Mimpi apa Paklong. Paklong diangkat jadi nabi juga?” Aziz coba mengaitkan.
“He eh, menyanyah engkau ni. Nabi Muhammad tu kan sudah penghujung. Jadi kalau ada setelah itu, itu namanya penipu..pembohong..karut,” tegas Paklong.
“Jadi mimpi apa, Paklong?” tanya Aziz, sambil menyalakan mancis: merokok.
“Dalam mimpi tu, Paklong juga kena bisik. Paklong ditiak dulu: ‘Sini engkau.’ Paklong terkejut. ‘Kalau iya pun, janganlah macam nak nyergah orang,’ kata Paklong.”
“Habis tu?” Aziz kembali matan cerita Paklong.
“Habis tu, Paklong mendekatlah. Semakin dekat, dekat, dekat, yang panggil Paklong tadi rupanya perempuan. Lawa tau.. Dia pakai baju putih, muka dia pun putih. Dalam hati Paklong, ‘mau tak he, dia ni jadi bini muda Paklong?’”
“Dah tu Paklong?”
“Semakin dekat lagi, Paklong tercium bau wangi. Tapi.. rasa-rasa Paklong, wangi ni macam kenal aja. Macam tak asing lagi bau tu. Tapi Paklong tak dapat ingat, di mana Paklong pernah cium bau tu. Paklong mendekat lagi. Dia kata, ‘pejamkan matamu.’ Paklong pun tak lengah lagi lah, ikut apa dia suruh. Tapi Jes, engkau tahu tak? Suara perempuan tu pun macam Paklong kenal. Waktu Paklong dah bertentang hadap dengan perempuan tu, muka dia tak dapat Paklong kesan. Ada semacam asap dekat depan muka dia, yang menghalangi Paklong mengesan muka dia.”
“Dah tu Paklong?” Sementara asap rokok dari mulut Aziz, juga keluar.
“Asap tu pula mengingatkan Paklong pada sesuatu.”
“Apa Paklong?”
“Kabut asap kebakaran hutan. Paklong fikir, ‘apa pasal asap ni sampai ke sini pula. Tak boleh orang nak senang sikit.’ Tapi Jes, asap tu tak bikin pedih mata. Lain lah macam kabut asap kebakaran hutan tu kaan. Dah itu Jes, dia bisik Paklong: ‘Dalam 40 hari 40 malam lagi, Anda adalah Presiden Republik Indonesia.’ ‘He eh, mana boleh macam tu? Pemilu kan lama lagi. Walau pun orang-orang atas tu dah bersibuk’ balas Paklong. ‘Ini keputusan dari atas’ kata perempuan tu. ‘Tak nak’ kata Paklong. ‘Ini menjadi keharusan’ kata dia lagi. ‘Tapi ada satu syarat’ Paklong bernegosiasi lah. ‘Silakan’ kata dia. Engkau tahu tak apa yang Paklong syaratkan?”
“Tak tahu Paklong” jawab Aziz mudah.
“Jangan lah jawab tak tahu, tak tahu terus. Pakailah otak engkau tu sikit Jes. Cuba engkau fikir dulu, apa agaknya yang Paklong syaratkan,” Paklong sedikit memaksa Aziz.
“Hmm.. hmm… Paklong minta rumah,” tebak Aziz.
“Salah.. itu kecik betol. Jangankan jadi Presiden, jadi lurah pun dah dapat agaknya.”
“Hmm.. kapal pesiar,” tebak Aziz lagi.
“Bukan. Paklong kan dah punya sampan. Paklong tak nak kapal pesiar, banyak orang berjudi di atasnya. Kalau di atas sampan, kan tak dapat nak berjudi.”
“Hmm.. tak tahu lah, Paklong,” Aziz menyerah.
“Engkau tak awas apa yang dah Paklong kata. Tadi kan Paklong cakap: ‘mau tak he, dia ni jadi bini muda Paklong?’”
“Ooh… Dah tu?” Aziz mengiyakan.
“Paklong katalah, ‘mau tak cik adek ni jadi bini muda Paklong?’”
“Paklong kata, jadi bini muda? Ngapa Paklong tak cakap jadi bini Paklong aja?” saran Aziz.
“Ha.. itulah engkau ni Jes. Paklong ni orangnya jujur. Paklong katalah apa yang ada,” Paklong memuji diri.
“Dah tu, apa kata perempuan tu, Paklong?” sambar Aziz, agar Paklong tak berceloteh panjang soal lain.
”Dia diam sekejap. Paklong pun diam. Tunggu apa kata dia,” jelas Paklong singkat. “Habis tu, suara yang Paklong kata kenal tu berkata lagi: ‘Kalau itu syaratnya, saya bisa terima. Sebenarnya’ kata dia, ‘syarat yang Anda minta itu sudah lama terpenuhi.’ ‘Apa maksudnya’ kata Paklong. Perlahan Jes, kabut asap tadi menghilang. Rupa dia sikit-sikit ternampak oleh Paklong. Paklong pun merasa pelik. ‘Muka dia ni macam kenal’ kata Paklong dalam hati. Kabut tu tersinsing terus. Habis semua kabut tu, Paklong pun bukan main terperanjat, Jes,” kata Paklong bersemangat, sambil menempuk bahu Aziz.
“Siapa perempuan tu?” Aziz makin penasaran.
“Belum sempat Paklong nak buka mulut, dia dulu terpekik depan muka Paklong. ‘Abaaaaaang…’ kata perempuan tu, Jes. ‘Menggatal hee… Bukan main lagi, nak cari muda hee? … …’ Habis Jes.. habis. Mati kutu Paklong,” Paklong makin semangat pula. Serius bercerita, tapi air muka Paklong seperti menahan tawa.
“Jadi, siapa perempuan tu, Paklong?” Aziz masih tak tahu.
“Siapa lagi.. Maklong engkau lah (baca: bini Paklong). Ha ha ha…” Paklong sedikit berteriak, dan matanya menuju dalam rumah, di mana bini Paklong saat itu tengah menanak nasi.
“Hua ha ha ha haa.. padan muka Paklong.”
Aziz bersama Paklong pun tertawa terkekeh-kekeh, melepas kepenatan petang.