“Man…” tiak Paklong. “Man… Man…”
“Eh Paklong. Sama siapa, Paklong?” Lukman menyahut tiak Paklong.
“Paklong sorang (baca: seorang) saja. Engkau pula? Apa buat di kantor Pos ni?”
“Ini ha.. kirim lamaran kerja. Paklong?” tanya Lukman.
“Paklong kirim surat. Sebetulnya tak tepat dicakap surat, tapi imbauan. Iyalah, macam surat imbauan atau entahlah nama dia,”
“Kemana Paklong?”
“Ke Pak Susilo,”
“Pak Susilo siapa pula?”
“Siapa lagi.. Presiden engkau tu lah. Pemimpin 200 juta orang lebih,”
“Ah menyanyah Paklong ni,”
“Menyanyah macam mana pula. Betul… Ini engkau tengok resi dari kantor pos tadi,”
“Entah dibaca entah tidak, Paklong. Paklong buat imbauan hal apa?”
“Eh.. tak mungkin orang tua tu tak baca. Engkau ni macam lah tak tahu Paklong engkau. Paklong buat imbauan soal harga minyak,”
“Apa yang Paklong imbaukan?”
“Paklong tak habis fikir. Negara ni bukan tak punya minyak. Ni.. tanah engkau injak ni, di bawah tanah ini lah minyak tu.”
“Kalau pasal itu, saya tahu,”
“Tak.. engkau tak tahu. Sekarang Paklong tanya engkau. Di rumah engkau ada pokok kelapa kan?”
“Ada,”
“Umpamanya, harga jual sebiji buah kelapa sekarang naik sampai dua kali lipat. Engkau untung atau rugi?”
“Untung lah, Paklong,”
“Haa.. tahu pun engkau. Sekarang begini. Buah kelapa engkau tadi dah engkau jual. Misal engkau jual ke kedai Abak. Oleh Abak pula, kelapa tadi dibuat dia menjadi santan, misalnya. Dijual dia santan tu di kedai dia. Santan itu kemudian engkau beli. Dah…”
“Ha…”
“Sekarang Paklong tanya. Sebagai orang bersekolah tinggi, cuba engkau jawab Paklong yang tak bersekolah ni. Apa pasal Abak menaikkan harga jual santan dia?”
“Karena harga kelapa naik,”
“Ha.. bijak pun engkau. Sekarang, siapa yang bodoh?”
“Bodoh apa Paklong?”
“Engkau yang bodoh. Engkau punya kelapa. Tapi engkau jual kelapa tu bulat-bulat ke Abak. Abak jual balik kelapa tu ke engkau, walau pun bentuk dia dah lain. Tentulah harga dia dah berlipat-lipat naiknya. Betul tak cakap Paklong?”
“Jadi Paklong?”
“Jadi engkau mesti olah sendiri kelapa tu. Mika (kalian) kan ramai dalam rumah tu. Dari mulai menanam, memetik, habis tu engkau olah sendiri kelapa tu. Jangan main asal upah orang lain saja. Kalau engkau tak pandai, belajar. Upah orang lain untuk belajar, untuk engkau serap ilmunya. Tak punya alat, beli. Tak ada duit? Cari. Kalau tak dapat, apa boleh buat.. berhutang dulu. Paklong ingatkan engkau Man. Kalau pinjam duit berhutang, duit tu jangan buat engkau makan. Tapi buat engkau cari makan. Tahukan bezanya buat makan dengan buat cari makan? Kalau engkau buat makan apalagi berfoya-foya, alamat lah engkau.”